Zasady publikacji

Zasady przygotowywania tekstów do druku

Czcionka Times New Roman wielkości 12 pkt., z interlinią 1,5, po ok. 60 znaków w wersie, bez podwójnych spacji.
Akapity zaznaczone wcięciem poprzez formatowanie akapitu (bez użycia tabulatora).
Cytaty rosyjskie — cyrylicą.
Tytuły w tekście kursywą bez cudzysłowu.
Wcięcie akapitowe: 1 cm, bez użycia tabulatora (linijka).
Marginesy: standardowe, 2,5 cm z obu stron.
Strony numerowane w prawym dolnym rogu (wstaw — numer strony).

Wszystkie teksty polskojęzyczne należy opatrzyć streszczeniami i słowami kluczowymi (wraz z tytułem) — w językach angielskim i rosyjskim (ok. 7–10 wersów), rosyjskojęzyczne — polskim i angielskim. 

Przypisy

Przypisy na dole strony, w numeracji ciągłej dla całego tekstu (przygotowane poprzez opcję „wstaw — przypis dolny”).

Nie daje się przypisów do tytułów i śródtytułów.

Zasady sporządzania przypisów i adresów bibliograficznych:

a) czcionka Times New Roman wielkości 10 pkt., nie rozstrzeliwuje się nazwiska autora / redaktora poprzez wstawianie spacji między literami

D. Jastrząb, Duchowy świat Dostojewskiego, Wydawnictwo WAM, Kraków 2009.

T. Poźniak, Orient biblijny u Dostojewskiego (Babilon i Jeruzalem), w: R. Łużny (red.), Dzieło chrystianizacji Rusi Kijowskiej i jego konsekwencje w kulturze Europy, Katolicki Uniwersytet Lubelski, Lublin 1988, s. 83–84.

b) w przypadku prac zamieszczonych w czasopismach: po tytule artykułu (kursywą) i przecinku, tytuł czasopisma w cudzysłowie, dalej jak w przykładzie

J. Kulczycka-Saloni, Dostojewski w Polsce, „Miesięcznik Literacki” 1972, nr 3, s. 41.

c) w przypadku publikacji w tomach zbiorowych: inicjał i nazwisko autora, przecinek, tytuł (kursywą), przecinek, „w:” i dalej jak w przykładzie

F. Dostojewski, Zimowe notatki o wrażeniach z lata, przeł. M. Leśniewska, w:tegoż, O literaturze i sztuce, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1976, s. 164–173.

T. Sucharski, „Zbrodnia i kara” w literaturze polskiej — recepcja, polemika, inspiracje, w: T. Sucharski (red.), M. Michalska-Suchanek (współpr. red.), Dostojewski i inni. Literatura / idee / polityka, Śląsk, Katowice 2016, s. 165.

d) przypisy i adresy bibliograficzne w tekstach polskojęzycznych sporządza się według polskich reguł, adresy rosyjskie — wszystkie cyrylicą

e) w tekstach obcojęzycznych przypisy sporządza się według reguł obowiązujących w danych językach, np. w tekście w języku rosyjskim:

A. Lipatow, Ukrainizacja polonizacji a kwestia sarmatyzmu // A. Nowicka-Jeżowa (ред.), Barok polski wobec Europy. Kierunki dialogu, Wydawnictwo ANTA, Warszawa 2003, c. 25.

f) adres internetowy oddziela się przecinkiem, podając w nawiasie kwadratowym datę dostępu, np. www.onet.pl [25.01.2014].

J. Uglik, Prawosławie i katolicyzm oczyma Fiodora Dostojewskiego, „Nowa Krytyka. Czasopismo filozoficzne”, http://www.nowakrytyka.pl/spip.php?article389 [15.07.2017].

Przykładowe zapisy bibliograficzne

W. Sołowjow, Mowa pierwsza, przeł. H. Paprocki, w:Okrutny talent. Dostojewski we wspomnieniach, krytyce i dokumentach, wyb. Z. Podgórzec, Wydawnictwo Literackie, Kraków–Wrocław 1984, s. 346.

S. Pelc, Pycha, rozum, rewolucja. Moralna katastrofa Zachodu według Fiodora Dostojewskiego, „Pressje” (Wschód — strategia czy obsesja) 2009, Teka XV Klubu Jagiellońskiego, s. 37.

F. Dostojewski, Bracia Karamazow, przeł. A. Wat, w: tegoż, Dzieła wybrane, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1984, t. 4, s. 287–288.

B. Łagowski, Polacy jak z Dostojewskiego, „Przegląd” (wydanie internetowe) 2008, https://www.tygodnikprzeglad.pl/polacy-jak-dostojewskiego/ [1.08.2017].

Informacje dodatkowe

— w przypadku pisania w kolumnach nie należy używać opcji Kolumna, lecz pisać w dwukolum­nowych tabelach z ukrytą ramką;

— kursywą zapisujemy tytuły z wyjątkiem tytułów czasopism i zwroty obcojęzyczne, np. sine qua non, de facto, a priori (kursywa nie obejmuje znaków interpunkcyjnych oddzielających różne tytuły lub zwroty obcojęzyczne);

UWAGA: kursywy nie stosujemy w innych przypadkach; wszystkie cytaty zapisujemy drukiem prostym w cudzysłowie (cytaty dłuższe niż trzylinijkowe przytaczamy bez cudzysłowu, oddzielając je dodatkową interlinią);

— tytuły czasopism — drukiem prostym w cudzysłowie;

— znak „dywiz, łącznik” (-) — w złożeniach (przymiotnikowych: południowo-wschodni, biało-czerwony; rzeczownikowych: człowiek-koń), w podwójnych nazwiskach (Podraza-Kwiatkowska) UWAGA: dywiz występuje bez spacji z obu stron;

— półpauza (–) Alt+0150 lub Ctrl+- (dywiz) z klawiatury numerycznej — pomiędzy liczbami (1980–1985, 1–7 kwietnia), w przeciwstawieniach (ciało–dusza, dobro–zło);

UWAGA: również bez spacji;

— pauza (myślnik, znak interpunkcyjny) (—) Alt+0151 lub Ctrl+Alt+- (dywiz) z klawiatury numerycznej;

UWAGA: występuje ze spacjami z obu stron;

— nawiasy — spacje przed nawiasem otwierającym i po nawiasie zamykającym (po nawiasie otwierającym i przed zamykającym nie ma spacji);

— nie wstawiamy spacji przed znakami interpunkcyjnymi: kropką, przecinkiem, wykrzyknikiem, znakiem zapytania, wielokropkiem (wielokropek to oddzielny znak: nie trzy kropki, ale Alt+0133);

— po otwierającym wypowiedź wielokropku (nie — trzech kropkach!) nie ma spacji (…i wszedł);

— sygnalizując skrócenie cytatu (wycięcie fragmentu), używamy wielokropka w nawiasie kwadratowym […], oddzielonego spacjami od reszty tekstu (tak również sygnalizujemy wycięcie fragmentu początkowego, jeśli cytat nie zaczyna się od początku zdania, i końcowego, jeśli cytat został urwany przed końcem zdania);

— po cudzysłowie otwierającym (Alt+0132) nie dajemy spacji, przed cudzysłowem zamykającym  (Alt+0148) również nie;

— w zakończeniu cytatów kropkę stawiamy po cudzysłowie i numerze przypisu (…i umarł”4.);

— cytaty dłuższe niż trzylinijkowe przytaczamy bez cudzysłowu, oddzielając je z obu stron dodatkową interlinią, rozmiar czcionki 10 pkt.;

— cytaty w cytatach zaznaczamy za pomocą tzw. pazurków — otwierający Alt+0145 (‘), zamykający Alt+0146 (’).

W tekście głównym, gdy nazwisko występuje po raz pierwszy, podajemy je z pełnym imieniem.

Nigdy w tekście głównym nie podajemy nazwisk z inicjałami.

W przypadku prac tłumaczonych w adresach bibliograficznych ZAWSZE podajemy inicjał i nazwisko tłumacza (przeł. X. Xxxx).

W przypadku odwołania się do pracy już cytowanej (i podanej wcześniej w przypisie) podaje się inicjał imienia i nazwisko autora, zaś po przecinku początek tytułu z wielokropkiem (nie z trzema kropkami), po przecinku numer strony, po którym stawiamy kropkę, np. J. Łotman, Zagadnienia przestrzeni artystycznej…, s. 215. Jeśli powołujemy się na pracę przywołaną w poprzednim przypisie, odsyłamy notą: Tamże, s. xxx.

Nie stosuje się skrótów w rodzaju Ibidem, Ibid., Idem, Eadem, op. cit., dz. cyt. itp. Jeśli przywołujemy pracę poprzednio cytowanego autora lub autorki, odsyłamy do niego zwrotem „Tegoż (Tejże)” i po przecinku podajemy tytuł i pozostałe dane publikacji.